Xinxifkë Pasha!

— E gjetë, e gjetë shkakun, — më thanë, — se me të vërtet kemi një sihariq, prandaj gëzohu se doli dekreti. Doli dhe doli me nënshkrimet e rexhencave,

— tha Stojoja me Muken, — kështu që sonte kemi dëfrime në restorant “Internacional”!

Vështroja mos ishin qeflinj, po as ndonjë shenjë nuk tregonin, kështu që habitesha vetvetiu cili ishte ky gëzim kaq i madh, edhe më tepër i dekretit të nënshkruar edhe nga rexhencat. Miqtë, duke parë habitjen time, më thanë:

— Duket, që nuk hyra brenda, andaj mëso se z. Brushtull Xinxifka u emërua Pasha; eja pra të vrapojmë që ta përgëzojmë se gjithë mileti vajti.

Po mejtohesha dhe këkoja të sillja ndër mend z. Brushtull Xinxifkë, në e kisha dëgjuar midis shqiptarëve, po jo, kështu që Mukeja më tha:

— Përse rri të çash kryet, eja me ne dhe do të njihesh.

— Pastaj, — tha Stojoja, — është popullor dhe një ditë, pa fjalë, ka për të marrë frenat e Shqipërisë në dorë dhe kemi për të parë haire shumë.

— Jam sigur, — tha Mukeja, — që do të na mbajë edhe në ziafet, andaj eja, eja me ne se me këtë sebep do të njihesh me shumë nga të mëdhenjtë.

— Vetëm vështro, — tha Stojoja, — ua krih pakëz perçen se me këtë mënyrë mbush nevojat.

U binda edhe shkova dhe unë me Muken e Stojon për të pagëzuar z. Brushtull Xinxifkë. Një shumicë e madhe kishte vrapuar në “Internacional” për ta përgëzuar, midis të cilëve edhe nga ministrat e deputetët.

Më bënë të njohur Stojoja me Muken, kur z. Xinxifkë na falënderoi dhe si na ftoi të rrinim, tha:

— E njoh fort mirë z. Shkel e Shko (1) se e kam ndihmuar shumë në kohë të Turqisë, kur e gjykonte gjykatorja e Selanikut, po unë për një shqiptar e bëra borxhin tim.

— është e tepërt të tregosh patriotizmën tënde z. Xinxifkë, — thanë shumë njerëz, — se emri i z-suaj është i dëgjuar tek do, andaj la e më la! Vetëm dhëntë Zoti, — shtoi Stojoja, — që t’ju shohim për së shpejti anëtar të Regjencës se e meritoni!...

Fërkoja sytë që ta sillja ndër mend z. Brushtull Xinxifkë, i cili më paska ndihmuar, po meazallah. Thashë që mund të ishte, asi kohe, ndonjë aza (mis) në gjykatorën e Selanikut, se këtë fytyrë sikur e kisha parë njëherë, po ku dhe qysh nuk e sillja ndër mend.

Mukeja, duke parë që po mejtohesha, më tha: “Përse çan kryet duke u menduar për hiç gjësendi? Si shumë të tjerë edhe Xinxifka tonë ka qenë nga shqiptarët e fshehur dhe mos e trazo lakrorin!...”

Dualëm me shumë të tjerë, pasi z. Xinxifkë na ftoi në banket, kur udhës dëgjova një atdhetar që thoshte: “Këtij i thonë kismet, mor jahu, që papandehur të bëhesh Pasha nga një Bymbashir (2) e jo si ne bot e bot për Shqipëri”.

Po ishte bymbashiri i Selanikut që më bënte terxhumanllëkun (3) kur gjykohesha, andaj ia krisa të qeshurit.

— Mos qesh, mos qesh, — më tha një plak, — se këto janë fate edhe kanë ngjarë edhe gjetkë. Kur isha në Misir, — shtoi plaku, — një ditë Qedivit i hyri në sy një arap i gjatë, i cili i binte basos së bandës dhe në qejf e sipër e emëroi me dekret Pasha dhe urdhëroi ta çonin që atë orë në pashallëkun e tij...

...Kështu, — tha plaku, — u prish edhe banda, edhe pashallëku, po z. Brushtull Xinxifka ka malumat (dijeni) dhe meriton për Pasha.

Në banket u ngritën dollira dhe oratorira përshëndetin e për meritat e z. Xinxifkë Pashës.

“Koha”, 1922, nr. 90

(1)	Pseudonim i Mihal Gramenos.
(2)	Bymbashir. Shtrembërim i fjalës turke mybashir — ftues gjyqi.
(3)	Terxhumanllëk, tr. përkthim.

Më lartë
webmaster@letersi.com