Xhongo—rrokët

...Mbeta i drunjosur dhe këmbët nuk më bënin të hyja brenda në restorantin “Internacional”, nga disa urime në gjuhë të huaj që dëgjoheshin nga brenda.

Si mblodha veten, zemra më rrihte si purteka nga gëzimi, se tani pandehja që u sosën taksiratet e Shqipërisë, kur dëgjova ala votre!... ala votre sante! Po, besoja që kishin plakosur në Tiranë kapitalistët e mëdhenjë nga Evropa dhe Amerika, kështu që marrëveshja me qeverinë tonë u mbarua për të gjitha çështjet ekonomike... Udhët e hekurta përçanin Shqipërinë duke transportuar në limanet vajguri, qereste, ipso (allçi) dhe shumë gjëra për eksport.

Mora guxim dhe hyra në restorant që të shihja fytyrat, duke u mënjanuar në një tyrezë kur ndodheshin dy të njohur. Tryezat ishin shtruar fort bukur me lule, flamurë kombëtarë, shampanjë e birra.

Fytyrat vërtet m’u dukën të huaja se ca ishin me mustaqe të rrojtura, ca të qethura, ca me mjekër alla Bulanzher, ca me leshrat e mëdha, ca me syze dhe ca me monokle! Vetëm kur kryetari mori fjalën, kuptova që ishin shqiptarë, prandaj pyeta Këxhon dhe Lipen që cilët ishin.

— A, nuk e ditke, m’u përgjegjën? E, mëso që këta janë Xhongo-rrokët, shpresa e Shqipërisë, se janë të mbaruar në Evropë me diploma e jo si honxho-bonxhot që kemi patur gjer më sot!

Në këtë mes u ngrit kryetari, z. Çanakthati dhe mbajti këtë fjalë:

— Të ndershëm zotërinj e shokë, banketi i sotëm jepet për nder të shokëve, zz. Brushtullniku dhe Naltalin, të cilët hynë në qarkun tonë, pasi dhanë provimet përpara këtyre savantëve (tregon tre pleq) që formojnë komisionin. Z. Brushtullnku meriton të quhet trashëgimtari i Lombrozit me themën e tij mbi tepelekun e kokës! Z. Naltalin meriton të quhet trashëgimtari i Ipokratit me shpikjet e tij kundra dhermotriqisë dhe barit të karkalecit! Qeveria me vrap i emënojti direktorë, si ne në Ministrinë e Kozmopolitanës, prandaj ala votre sante! dhë viva e viva!

Kupat përpiqeshin në mes të entuziazmit të patreguar. Savantët profesorë Kokështërgu, Sharvallxhiu dhe Stomnaxhiu pasi i përgëzuan i këshilluan që t’i vërtiteshin punës, se Shqipëria nga ata pret lumtërinë dhe shkuan duke lënë xhongo-rrokët vetëm.

Atëhere zunë të shfaqin talentet e tyre, duke treguar qejfet e tyre në Evropë, qysh kishin blerë temat, me të cilat muarën diplomat, po të shkruar veçant, vetëm për Shqipëri e shumë të tjera!...

Z. Sotir, kryetari i djelmurisë, me seriozitet përgëzoi savantët e rinj dhe lypi në emër të djelmurisë, pa diplome, përkrahjen e tyre. Z. Çankthati e siguroi që do të kishte gjithë përkrahjen dhe këtë javë kishte një konferencë mbi Entheroskopinë të Flamarionit, si dhe gjithë shokët mbi shpikjet e reja...

Si ngritën mjaft shëndete për filanin e filanin, ngritën edhe për Sotirin, të cilin e emëruan anëtar nderi, pastaj ia muarën këngëve Bela Napoli, Santa Luçia e të tjera si këto.

Që atëhere fizionomia e Tiranës u ndryshua shumë me xhongorrokët, të cilët me bastunet e dorezat në dorë e me qëndrimin e tyre serioz dhe fodull, habitin botën, duke besuar që lindi shpresa e Shqipërisë!...

“Koha”, 1923, nr. 144

Më lartë
webmaster@letersi.com