Vdekja e plakut të Shqipërisë Ismail Qemalit

Ky lajm ishte si rrufeja dhe një nga më të mëdhatë goditje për kombin shqiptar se Shqipëria humbi burrin më të madh që kishte nxjerrë pas Skënderbeut, humbi diplomatin e madh dhe të famshëm, humbi shtyllën e çelniktë të programit kombëtar, humbi Atin e kombit, i cili e shpëtoi nga reziku, humbi luanin që dërmoi zinxhirat e robërisë, që ngriti flamurin e Skënderbeut dhe proklamoi vetëqeverimin e Shqipërisë.

Jemi shumë të vegjël edhe fuqia jonë është e dobët që të mund të përshkruaj veprat e larta dhe të shenjta që ka sjellë Plaku i pavdekur përmbi altar të atdheut. Një jetë të tërë e sakrifikoi i pavdekuri M vetëm edhe vetëm për lumturinë e të dashurës Shqipëri duke duruar gjithë mjerimet edhe ndjekjet e armiqve të kombit dhe të kundërshtarëve.

Më shumë në syrgjynllëk e shkojti jetën e tij Plaku i Shqipërisë, Ismail Qemali duke u arratisur në vendet e huaja ku lypte të drejtat e Shqipërisë, gjersa dha zoti e ju realizuan ëndërrat e tij që të shihte atdheun e tij të dashur të lirë edhe me duart e tij të çelnikta të ngrinte flamurin dykrenor të Skënderbeut.

Populli shqiptar e adhuronte Plakun më shumë se nga të gjithë burrat e mëdhenjë për shërbimet e larta, edhe aq më shumë për virtytet e tij të pashembullta. Në Ismail Qemalin përmblidheshin gjithë virtytet që mund të ketë në botë. Kalorës, shpirtmadh, zemër të gjerë e të qëruar, i dashur, popullor, prandaj adhurohej jo vetëm nga shqiptarët po nga gjithë bota.

Me mendjen e tij të shkëlqyer kishte fituar një famë të madhe në qarqet diplomatike, kështu që emri i Ismael Qemalit ishte një nder dhe një mburrje për gjihtë kombin shqiptar. Më të mëdhenjtë diplomatë e nderonin shumë dhe... e quanin Shqipërinë një shtet shumë të vogël për të patur një burrë kaq të madh e të ditur!

Që të nëmërojmë meritat e burrit të madh të Shqipërisë na është e pamundur, sikundër që thamë, andaj të pastajmit dhe historia e kombit do të mundin të tregojnë cili ishte Ismail Qemali dhe cilat janë veprat e tij, se kurdoherë burrat e mëdhenj vetëm pas vdekjes së tyre çmohen dhe lartësohen, pasi pasionet nuk kanë më vend gjithnjë në zemrat e kundërshtarëve.

Edhe tani kur pleqëria e shkuar zotëronte mbi trupin e tij aspak nuk kërkonte çlodhjen dhe prehjen, por si një djalë i ri rendte poshtë e lartë duke kërkuar shpëtimin e Shqipërisë. Me vuajtje dhe me mundime të mëdha nuk dëshpërohej aspak po shihte vetëm e vetëm realizimin e programit kombëtar që të shihte një Shqipëri të lirë, pa ndonjë protektorat dhe me të katër vilaetet nën flamurin të atit tonë Skënderbeut.

Për këtë qëllim u hodh në Itali ku pas kuptimit me Qeverinë italiane deshte të hasej me shumë nga krerët e Shqipërisë që kështu bashkërisht të shtronin kërkimet mbi të drejtat e Shqipërisë në Konferencën e Paqes të Parisit. Mjerisht vdekja e pamëshirtë na e rrëmbeu me nxitim kur atdheu kishte varur shpresat e mëdha në mendjen e shkëlqyer të Plakut dhe burrit të madh të Shqipërisë, Ismail Qemalit.

As rrufeja nuk mund të na plagoste kaq shumë zemrat tona sa ky lajm i zi, i cili hodhi në zi gjithë kombin shqiptar duke vajtur e duke derdhur lot të nxehtë për Atin e kombit, pas Skënderbeut, për kë-shilltarin e madh edhe për shpëtimtarin e Shqipërisë nga robëria. Sot balta mbulonte trupin e plakut të ndjerë në atë Vlorë që kishte lerë dhe ku mundi të ngrerë Flamurin e Skënderbeut pas 500 vjet robërie!

Po balta mundi vetëm që ta mbulojë trupin se... shpirti i Plakut të Shqipërisë kurrë nuk mund të vdesë... se ai rron dhe do të rrojë sa të jetë bota, duke i treguar brez pas brezi pritmjes shqiptare cili ishte Ismail Qemali dhe duke i këshilluar që të përpiqen si ai për idealin e shenjtë të programit kombëtar.

“Koha” e cila pati fatkeqësinë që të humbasë keshilltarln e madh të saj duke shtruar me përunjësi gjithë nderimet që mund t’i jepen Atit të kombit ka për t’u përpjekur me fuqinë e saj që të mbushë prograxnixL si edhe këshillat e fundit, të cilat na la në orën e fundit Plaku i Shqipërisë Ismail Qemali.

“Koha”, 1919, nr. 134

Më lartë
webmaster@letersi.com