Unë!

— Javashni!... Javashni! Ç’është kjo me ju xhanëm që më këputet çipin e rrobës?... Javashni dhe mos më prishni gjakun se pastaj “Unë” e dini që nuk duroj të më bëhet fjala dy!...

— Xhanëm të lutemi shumë që të na dëgjosh vetëm këtë herë se çështja ndryshon shumë, — i tha njëri me mustaqe të qethura.

— Dhe unë bashkohem në këtë lutje, — tha një djalosh me hundën e gjatë, — sido që e dini fort mirë që për mua urdhërata e zotërisë suaj është e shenjtë dhe pa turp mund të shkruaj që nata është ditë ose dita natë!

— Po të më pyesni edhe mua, — tha një tjetër i cili shkruante, — jam i mendjes as mos e çojmë këtë çështje se do të hapim një plagë dhe do të mos gjejmë ilaç për ta mbyllur.

— Qysh thoni! More frikacakë, — tha “Unë”, i cili kishte një mjekër si të Bulanzherit, — mos pandehni se trembem, jo kurrë! Duhet të dini për të fundit herë që ç’të urdhëroj unë, duhet mbushur pa le të jetë shpifje, gënjeshtër ose si të duam ta, quajmë.

Këto ngjisnin në redaksinë e “Diellit”, gazetës zyrtare të “Vatrës” ca kohë përpara. Ai me mjekër që thoshte “Unë” kërkonte të poshtëronte Ismail Qemalin, po redaktorëve me gjithë që u pëlqente, druheshin mos hapnin ndonjë plagë, prandaj i luteshin që ta zbusnin, duke i hequr cipin e rrobës, po ku dëgjonte “Unë” nga këto.

Kjo ngjarje na kujtoi një bej gënjeshtar me të cilin tallej bota, prandaj sejmeni i tha beut mos gënje shumë se qeshin me ty. Beu i tha që kur të shihte se gënjente shumë t’i hiqte çipin e robës që të kujtohej, po me të vatur në kafene gjeti ca miq që po tregonin sa dhe ç’gjah kishin vrarë. Beu pa një pa dy tha që vajti dhe ai për gjah dhe vrau një dhelpër, po çfarë dhelpre! “As që kam parë si këtë dhelpër, tha beu, se bishtin e kishte 18 kut të gjatë dhe dy kut të gjerë!” Sejmeni shpejt i hoqi çipin e rrobës dhe beu e shkurtoi bishtin në 15 kut, pastaj duke ia tërhequr tri, katër herë arriti në tre kut. Po kur desh sejmeni t’ia hiqte prapë çipin, beu u zemërua dhe, duke i shfryrë, tha: “E ç’kërkon qerrata të ma lësh fare pa bisht dhelprën?”

Kësisoj dhe “Unë” — thonë pa një pa dy na e nxori në mezat Ismail Qemalin pa s’ka gjësendi se tallën bota!

Në lutje të zotërinjve... që të mos e hapin këtë çështje, “Unë” u zemërua dhe u tha: “Nuk dua që fjala ime të bëhet dy, kurrë, se “Unë” jam ai që u mbaj këtu... Që kur kam zhveshur jataganë e Kurveleshit dua që të mësojë e gjithë bota se “Unë” kurrë nuk do ta vë në myll pa i bërë fërtele kundërshtarët e pa ardhur të përunjën përpara meje që të gjithë dhe të më njohin që “Unë” jam ai që mund të lidh dhe zgjidh çështjen e Shqipërisë. Ç’është ai Ismail Qemali para meje? Prandaj kemi “Diellin” dhe “Vatrën” dhe ia bëjmë lëkurën dy para se kësisoj do të mbetem “Unë”... Prandaj përpara! E mos u trëmbni se betejën e madhe do e fitojmë duke patur gjeneralë si juve që i përunji verbërisht kryetarit tuaj, i cili jam e do të jem “Unë”.

Të nesërmet “Dielli” lajmëronte tradhëtit e Ismail Qemalit duke shpifur, gënjyer dhe falsifikuar sa të merr të qeshurit me paloçollëqet e tyre...

Kemi shpresë që kryetari i “Vatrës”, i përndershmi At Noli (1) ... do t’i verë në vend falsifikatorët që turpërojnë “Diellin” e “Vatrën” dhe më shumë ka për të zbuluar atë me mjekrën si të Bullanzherit... që (thotë) “Unë” dhe “Unë”!

“Koha”, 1917, nr. 107

(1)	Fan Noli në këtë kohë nxiti një propagandë kundër Ismail Qemalit, por Gramenua e mbrojti si duhet figurën e “Plakut të Shqipërisë” dhe në këtë fejton ai vë në lojë rrëmbimin e F. Nolit dhe diktatin e tij.

Më lartë
webmaster@letersi.com