Syfetsëzët

— S’ka syfet, s’ka syfet... dhe aman mos anë prishni gjakun me këtë kërkesë. I mjeri unë që natë e ditë po punoj, mendohem për këtë punë që qysh ta rregulloj siç duhet, e ju vini e më prishni gjakun!

Dhe duke psherëtitur u ngrit me zemërim në këmbë Turtull beu ministri i Arësimit (1) , duke fërkuar ballin dhe duke u vërvitur nëpër zyrë. Me të këtillë fjalë na priti z. ministër i Arësimit, kur vamë që t’i kërkonim nga ana e korçarëve që të dërgonte për drejtor të arësimit në Korçë Sotir Pecin. Si u vërtit oa kohë, ndenji në fron e na tha: Ju jeni djem të rinj dhe nuk çani kokën, po bendenezi (këtë fjalë e mësoi posa u bë ministër) duhet shumë të mendohet për të këtilla emërime se ka marrë një barrë të rëndë përsipër.

Po çuditeshim me këtë përgjigje, duke mos kuptuar shkakun, ndaj njëri nga ne i tha:

“Nuk kuptojmë, z. doktor bej, ç’kërkon të thuash, se ne e dimë që duhet t’i lutemi Pecit për të marrë këtë detyrë, meqenëqë jo vetëm e meriton po dhe a gjendet vallë shok për ta konkuruar në këtë punë.

— E po kjo është, efendëm, tha Mihal Turtulli, kur ju them që jeni djem të rinj dhe as që çani kokën qysh mund të përparojë Ministria e Arësimit. Eh, mor djema, unë e njoh Pecin, siç e njihni edhe ju, po janë gjëra që nuk i mendoni aspak, po beteja ra mbi mua të jem ministër i Arësimit e të mos gjej prehje as ditën, as natën.

Deklarata e tij na bëri të shohim njëri-tjetrin dhe — mos zemërohet Peci — të na shkojë nëpër mendje dyshimi e mendimi i lig, ndaj njëri nga ne e pyeti:

— Atëhere, në e njihni më mirë, as ne s’vëmë këmbën, po kurrë nuk mund të dyshonim për Pecin ose të shkonim ndonjë mendim të lig...

— Eh, mor jahu, këto janë gjërat që nuk kuptoni ju, — tha duke qeshur ministri, — ndaj dëgjoni: Peci është shumë i nderuar e shumë i mësuar dhe e nderoj, po ç’mund t’i bëj unë kur natyra e bëri të jetë “syfetsëz” e të mos jetë d bukur? Faji pra është që është syfetsëz...

Në këtë përgjigje vdiqëm së qeshuri sa u shtrimë nëpër kanapetë dhe më s’mbanim dot gulçimat nga të qeshurit...

Pak i zemëruar, ministri tha:

Qeshni, qeshni se nuk mendoni se një direktor i arësimit duhet të jetë i bukur dhe i dukur se kësisoj afrohen njerëzia e dërgojnë fëmijët në shkollat, prandaj shkrojta në Stamboll e në Athinë mos na dërgojnë ndonjë kllogjer të bukur e të dukur, por s’ka gjësendi po të mos dijë shqipen. Nuk prish punë gjuha, — na tha, — po prish “syfeti” dhe Peci juaj s’ka syfet që ta dërgoj në Korçë!...

Si gajasën së qeshuri i thashë unë:

— Zoti ministër, Korça nuk e njeh që sot Pecin po prej shumë kohe dhe jeni të gënjyer, se në dërgofshi një kllogjer për direktor atëhere le ta ketë kurrizin e fortë, se jemi të sigurtë që do ta zenë me vezë të prishura.

— Po ju, more Grameno, kështu jeni dhe as mendoni, — më përgjigjet Turtulli — që për të vajtur përpara na duhen njerëz të bukur, andaj nuk e bëj kabull Pecin që s’ka “syfet”...!

“Koha”, 1915, nr. 27

(1)	Mihal Turtulli, mjek okulist, ministër i Arësimit në qeverinë e Durrësit më 1914. M. Gramenua vë në lojë këtu mentalitetin mikroborgjez të dr. Turtullit.

Më lartë
webmaster@letersi.com