Shemendeferi!!!

— Maliq, Maliq! Bërtiti konduktori i shemendeferit duke lajmëruar që do të qëndronte pesë minuta. Pastaj morëm udhën, duke përçarë tunele, bregore të bukura e të veshura, fusha pjellore, lumenj dhe këneta, male etj. Me një fjalë shijoja bukurinë e Shqipërisë me të cilën e ka prikosur natyra.

Shemendeferi qe i ri dhe ecte pak ngadalë kështu që si qëndruam nëpër stacionet: të Rrogozhinës, Faqekuqes, Undë Çerepit, Xhongo-Rokut, Krastafilaqit, Honxho-Bonxhos, Ballmishit e të tjerë arrimë në Durrës, në liman ku po priste vapori.

Kisha dremitur me lumturinë që arrita këtë ditë, po zëri i konduktorit dhe i fyellit të vaporit, mbi të cilin valonte flamuri kombëtar, më zgjuan nga gjumi dhe bashkë me gruan rrëmbyem baullet që të hynim në vapor. Me të zbritur gruaja haset me ca zonja me të cilat njihej dhe zënë të shtrinë muhabetin, kurse vapori po hiqte litarët dhe pritej fyelli i fundit që të merrte udhën.

I bërtita gruas që nga vapori po muhabeti ishte kaq i ëmbël, kështu që fyelli ra dhe vapori zu të largohej. Bërtita, bërtita: “moj grua”, po tani ishte vonë dhe nga dëshpërimi nuk dija çtë bëja, kur më shkundi një kohë e më tha: “Ç’ke mor burrë, ja ku të jam pranë”. Mbledh veten e si fërkoj sytë vështroj që ndodhesha në shtëpi dhe pranë gruas!...

Ishte një endërr vetëm, dhe endërr mbeti gjer më sot. Po kjo endërr kaq e lumtur m’u inspirua në Tiranë, ku kam dëgjuar në Parlament të bisedohet çështja e udhëve me një flakë të pashojtur nga ana e deputetëve. Oratoritë ishin në lartësi dhe nga këto kuptoje zellin dhe dëshirën e madhe që ushqenin për lumtërinë e Shqipërisë.

Atëhere u ngrit kryetari i Parlamentit z. Eshref Frashëri dhe si inxhinier i mbaruar dha shkoqitjet e duhura. Vura veshin edhe me një vërejtje të madhe gjurmoja fjalët e kryetarit, i cili tregonte ca theorira të shkëlqyera që, duke formuar një batalion ushtrie më tri vjet e sipër, do të kemi gjithë Shqipërinë të lidhur me rrugë të hekurta.

Duartrokitjet nuk merrnin pushim dhe unë kërceja nga gazi me gjithë që i kisha dëgjuar këto theorira dhjetë vjet përpara, po tani isha i sigurtë. Isha se u bë çështje në Parlament, ku përfaqësuesit e kombit nuk lënë t’u shpëtojë edhe m’i vogli rast për lumtërinë e atdheut.

Proponimi i Eshref Frashërit u prit mirë nga ana e deputetëve dhe të nesërmen u vu në veprim. Një komision nën Mehdi Frashërin shko në Evropë dhe me shumë përpjekje mundën të sjellin 30 mendizë (specialistë) të huaj me 40 napolona flori në muaj dhe kësisoj muarën fund taksiratet!

Kemi gjashtë muaj e që atëhere lamtumirë i thoni sikletit se udhët janë si t’i kërkosh, edhe në vazhdoftë kështu në pak kohë do të mos mbetet shenjë as prej Turqisë, as Austrisë, Francës dhe Italisë meqenëqë asnjë gur nuk është vënë.

Mirëpo në qoftë se mbetën rrugët (pa u rregulluar) u vendos për aeroplanë e kështu, kur të hipi mbi ta, do të vete të përgëzoj kryetarin e parlamentit bashkë me deputetët se u lodha, u lodha shumë me SHEMENDEFERIN!

Bir Selman i nënës ç’të të qaj më parë!...

“Koha”, 1922, nr. 82

(1)	Shemendefer, fr. — hekurudhë.

Më lartë
webmaster@letersi.com