Oxhaku

Shkuan dy tre muaj pas t’ikurit të Malos në luftë, edhe asnjë shënim nuk dukesh që t’u ketë mësuar nonjë njeri këtë folë kaqë të fshehur edhe të tmeruar nga qytetarët.

Po spiunët e Rushan beut nuk kishin tjatër punë, përveç të gjesdisin me të gjitha anët, duke mos lënë katund e qytet, për të mësuar folenë e Vahidesë, duke ndryshuar rrobat e duke bë ë çfarëdo tregëti gjer sa arrinë në Korçë.

Atje nuk lanë vër’ e vërushkë po me gjithë pyetjet edhe vërimet (7) që bënin, nuk mësuan gjasendi. Andaj të pashpresuar dëshmojtnë të shkojnë gjetkë, kur një mbrëmje posa ishte ngrysur, e njerëzia pa mbyllur nëpër shtëpitë, vështrojnë një njeri të huaj pshtjellë me një gunë të gjatë, që tregëtonte në trek.

Ky njeri u bëri një vërejtje të veçantë edhe, duke mos e lënë nga sytë, e gjurmuan gjersa hyri te “shtëpia e zezë”, se nuk ishte tjetër, përveç Rustemi, i cili delte ngandonjëherë për të tregëtuar, ngrysur kur njerëzia ishin fort të rrallë përjashta.

Të nesërmet u lajmëruan nga fqinjët që ajo shtëpi ishte e pandënjur prej shumë kohe, edhe kjo i siguroi më shumë që atje kishte folenë Vahideja. Andaj pritnë sa u ngrys dhe rynë në avlli, q’andej panë Vahidenë me djalin edhe sherbëtorët, me anë të një vërejë (8) të dritares.

Të gëzuar e të kënaqur për të gjeturit e Vahidesë, shkuan në Frashër edhe lajmëruan Rushan Beun, i cili hidhej nga gazi për këte sihariq; të nesërmet u kthyen në Korçë edhe i vunë zjarre “shtëpisë së zezë”, duke besuar që bashkë me shtëpinë ishin djegur të gjithë të brençmit.

(7)	vërimet — betimet.
(8)	vërejë — vrime.

Më lartë
webmaster@letersi.com