Oxhaku

Po nuk ishte vërtet siç pandehnin ata e gjithë njerëzija, se kur panë të brençmitë që nuk shpresojnë nonjë ndihmë a shpëtim që përjashta, Rustemi i cili ishte betuar të zot për Vahidenë edhe për Rexhepkën që t’i kërkonjë nga ay, dëshmojti për shpëtimin e tyre edhe, në mes të flagëvet, vrapoi në katin e dytë, ku flinte gruaja e tij për siguri me Rexhepkën edhe me Saftën e vogël, e cila ishte vashë e tyre.

Pa vonuar, rrëmben Rexhepin në krahë edhe e nxjerr në avlli, pastaj kthehet që të shpëtonjë edhe të tjerët, po ishte më kot, se zjarri ishte përhapur më shumë edhe flagët e tymit s’e linin ngjitet përsëri. Andaj kërkonte Vahidenë, të cilën e kishte lënë në katin e poshtëm, duke lënë gruan edhe vashën e tij në duart e Perëndisë!

Gjithë kërkimet e bërtimet që të gjejnë Vahidenë mbetnë të kota, se ajo më një anë prej frikës mos i digjet djali, më tjetër anë e tmerruar kur vështronte rrezikun e zjarrit, humbi mëndjen. Edhe e prishur menç ngjitet e merr në krahë Saftën, të cilën e pandehte të jetë Rexhepi i saj, e në mes të flagëve rrëzohet edhe shkon, e zhuritur, me Saftën në krahë.

Atëhere Rustemi i pashpresuar që nuk mundi të shpëtonjë Vahidenë, merrë Rexhepin mi sup, megjithëqë ishte i përvëluar, edhe shkon me vrap, që pa vdekur të siguronjë djalën në një mik besnik, me të cilin kishte lidhur vëllazëri, po nuk mundi ta mbushnjë këtë qëllim se ra i vdekur në mes të udhës.

Këtë funt të tmerruar mori “shtëpia e zezë” me burrërinë që bëri Rushan beu, duke mbuluar për gjithnjë gruan e Rustemit në gërmadhat e shtëpisë, kurse Rustemi u bë theror për shpëtim të Rexhepkës së shkretë, që mbeti udhës pa nonjë shpresje, edhe më tjatër anë Vahideja e prishur menç me të voglën Saftë, muarrë arratinë!

Më lartë
webmaster@letersi.com