Oxhaku

Pas këti zjarri të tmerruar, po të gjendeshe në krua të Abdi beut, do të vështronje dy njerës që shkonin me vrap të math, duke kthyer ngandonjëherë sytë prapa që të vështrojnë zjarre në digjet.

Siç ishin pshtjellë me gunat e gjata e të zeza, nuk muntnje t’u vëshronje fytyrën, edhe nuk nxirrnin asnjë kuvënt nga goja e tyre, kur me të kapërcyer kruan vërshëllejnë nga një herë.

Me të vërshëllyer, del nga prroi një njeri, i cili hiqte tre kuaj prej kapistalli edhe me të afruar i pyeti:

— A mbaruat punë, o djema?

— Ashtu besojmë që kurrë nuk jemi turpëruar, t’ungjatjeta, bej, — përgjigjen që të dy.

— Andaj edhe unë të zgjodha ty, Sulo, me Rushitin, — thotë beu siç e quanin, — se kurrë s’kam dyshuar për punën e besës tuaj, po thomëni a ini sigur në u doqnë bashkë me shtëpinë, të gjithë sa ishin brënda.

— Për këtë të jini të çkujdesur, — thotë Rushiti, — se neve nuk ikmë gjerë mos pamë me sytë tanë shtëpinë të gremisur edhe të bëhet hi me gjithë sa ishin brënda. Të gjitha lutjet e ulërimat që t’i shpëtojnë njerëzia mbetnë të kota, se asnjë nuk guxonte t’i afërohesh zjarrit, edhe të vinte veten e ti në rrezik që t’i shpëtonjë.

— Nuk më thoni si munt t’i vini zjarre shtëpisë e të mos u ndjejnë të brënçmit?

— O bej, — thotë Suloja, — për neve është mjaft që të na urdhërosh, pa dimë si të punojmë për të tilla punëra. Se si u ngrys, hymë ngadalë në avllitë e, si ranë të flenë e më s’dëgjohesh nonjë zë, forcuam një dritare të një dhome, që s’rronin njerës edhe, duke unjur kurrizë Rushiti, u ngjita edhe hyra brënda, pastaj si një mace ngadalë vajta gjer në katin e dytë; duke përhapur e duke derdhur barut më gjithë anët edhe, si u siguruash që më s’kanë shpëtim, u rëzova në dritare, ku më priste Rushiti edhe që atje i vura zjarre barutit. E neve duallmë përjashta dhe shikuam zjarrin gjersa u doq dhe u gremis shtëpia me gjith sa ishin.

— Bravo, ore Sulo, edhe Rushit, — u thotë beu; — tani e shoh edhe unë që jo pa të drejtë e hani bukën time, andaj për këtë punë që bëtë sonte dijeni që ju nam për të falur nga një pushkë të artë edhe nga një kalë.

— Të paçim sa malet bëj, — i thonë të dy.

— Tani u hipni kuajve edhe ejani të shkojmë që të arrijmë pa gdhirë në shtëpi, se tani jam i çkujdesur për atë bushtër të bukur që u bë hi bashkë me klyshin e saj, edhe më s’ka t’i prishnjë mëndjen djalit tim, i cili arriu të mos mendohet i kujt bir është! Fuqi kishte në i pëlqente ta marrë si robinjë të rronjë me të, jo të martohet fshehtazi e të ketë për grua një fshatarkë me të cilën anë çnderon Oxhakun. Po tani pa dyshim kur të kthehet nga lufta, edhe të mësonjë për të bukurën që iu doq në zjarr, ka për të ardhur në shtëpi duke kërkuar ndjesë se, po ta vrisnin, atë here do të besonte që ja vrava unë edhe kush e di ç’muntë të bënjë.

Si ndezi çibukun beu, që të tre u hipnë kuajve edhe, të gëzuar, për punën që bënë, muarrë udhën e Perëndimit.

Më lartë
webmaster@letersi.com