“Mesia”

Lëvizje e madhe në Vlorë. Në kafenetë e mbushura bisedonin si ngahera ca për fatin e Shqipërisë dhe të tjerë për memurllëket e shkreta. Këto memurllëke na kishin bërë edhe një parti opozitë (kundërshtare), kështu që të ndodheshe nëpër kafenetë e të dëgjojë fjalët patriotike dhe kundërshtimet kundra qeverisë, pandehje dhe besojë që vetëm te lumturia e Shqipërisë ishte ideali dhe mendja e këtyre atdhetarëve!

Po për çudi të madhe, pas një, ose dy ditëve dhe shumë herë pas një ore, kur haseshe gjithë me po këta atdhetarë që kishin sharë qeverinë ose më mirë Ismail Qemalë, dëgjojë lëvdime duke e ngritur atë qeveri gjer në qiell dhe që më ka Shqipëria njerëz, është vetëm plaku Ismail Qemali! Mos pandehni se programi i qeverisë (për të cilin as që pyeste njeri e as që çante kryet) i bënte të ndryshonin mendimin kaq shpejt. Jo, por ishin hapur ca vende dhe kështu mund të rregulloheshin atdhetarët e flaktë me memurllëke!

Në të këtillë gjëndje ndodheshim kur një ditë fizionomia e përditshme e Vlorës mori tjetër ndryshim. Atë ditë nuk dëgjoheshin bisedime dhe kundërshtime, faqezaj, po nëpër veshët dhe ngadalë. Këmbët s’u zinin dhe e dirsët u derdheshin si lumë Abdyl Ypit, Reuf Ficos, Idomene Kosturit, Loni Logorit, Mithat Frashërit, Leonidha Frashërit, Sabri Qytezës e shumë të tjerëve duke rendur poshtë e lart që të lajmëronin se vjen “Mesia”. Cili ishte ky “Mesia”, që i bëheshin kaq reklama sikur ai vetëm do shpëtonte Shqipërinë nga rreziqet dhe ta lumtëronte?

Ky burrë i madh, kjo shpresë e Shqipërisë ishte... avokat Çako që vinte nga Stambolli.

Po rrija vetëm, hequr mënjanë duke menduar që qysh do të përparonte Shqipëria me atë rrugë të ligë e të shtrembër, duke pritur me kaq gëzim çdo aventurier pa ndonjë ndjenë kombëtare dhe t’i japësh qeverimin e Shqipërisë, kur shkojnë pranë meje zotërinjtë që përmenda, dhe më thotë Mithat Frashëri duke qeshur.

— Nuk vjen, o Grameno, në skele se vjen Çakoja tënd?

— është tuaji, — ju përgjegja, — e jo timi, andaj çapni t’i pini lëngun, se unë s’dua jo sytë t’i vështroj po as emrin t’i dëgjoj!

E pritnë “Mesinë” me gëzim e nder, po Çakoja s’ishte njeri që rronte me ideale dhe me opozitë kështu që me t’u hasur — duke parë që s’kishin gjësendi në pëllëmbë — u tha që ai vetëm gjashtë orë do të qëndronte në Vlorë, se do të vente në Durrës se e kishte thirrur Esat Toptani, andaj as baullet nuk i nxori nga vapori. Ismail Qemali, mënjanë i rojtur nga opozita, më tjetër anë nga Esati, i dërgoi Gurakuqin, i cili me shumë mundime e kandisi që të rrinte në Vlorë, ku pas dy dite u bë, pa fjalë me shumë lutje, ministër i Financavet!

I papërtur me vrap zuri veprimet për Bankën dhe me kompanitë për tramvajë dhe urdhëra! Po burrin e madh, — të cilin e ka përzënë Patrikana pa u bë shqiptar, i cili u bë turk si doli xhemieti, që më ka thënë përpara Bajos e Çerçis Topullit, në Stamboll, që ne shqiptarët të bëhemi turq se s’kemi as komb, as histori, ai që kërkoi gjuhën rumanishte për zyrtarë në Shqipëri, ai që më ka thënë në shtëpi të Myfit be Libohovës që jemi racë e trazuar, — nuk e la fati të qëndronte shumë kohë ministër, se tjatërsoj do të n’a kishte shitur edhe këmishën e trupit!..

Më në fund që t’i verë kapak e vulë emrit të tij u bë axhent i Italisë duke u përpjekur me gjithë mënyrat e poshtra gjer vate Italia në Vlorë, ku po i hedhën nga një koskë si qen i zgjebur që është! Ky është “Mesia”.

“Koha”, 1915, nr. 18

(1)	Mesi-a — fjalë biblike: i dërguari i zotit, shpëtimtar.

Më lartë
webmaster@letersi.com