Kopsaxhinjtë

Kisha vajtur në Poste të Durrësit për t’u qarë te z. ministri i Postës e Telegrafave mbi shërbimin si dhe lehtësirën që i duhej dhënë shtypit, kur në zyrë, veç zotit ministër Mithat Frashërit, gjeta z. Cilkë, Nuri Villën, Osman benë dhe ca të tjerë. U përshëndoshëm dhe kur zumë të biseduarit vjen një i panjohur, i cili kërkoi një koleksion të pullave të Shqipërisë.

Ky zotni dukej i riardhur në Durrës, ishte veshur mirë dhe përveç lemodhetës në ngjyrë kombëtare kishte dhe një kopsë.

Zoti ministër u ngrit vetë që të pyeste direktorë në ndodhej ndonjë koleksion, po mjerisht nuk ndodheshin nga të gjitha, kësisoj që ai zotni me të dëgjuar që s’kishte nga të gjitha pullat, shkoi. Kur u kthye zoti ministër dhe nuk e gjeti atë zotninë u turbulla keq — duke pyetur nga shkoi?... nga shkoi?... — zbriti shkallëtë edhe ai si rrufeja!

Mbetën të habitur dhe ca nga shokët pandehën mos u prish menç ministri, po Cilka qeshi dhe tha:

— Mos u bëni merak fare zotërinj! Se sëmundjen ia di unë Mithatit!.. Ai vuan nga sëmundja e “kopsave”!... Ai zotnia që pyeti për koleksionin e pullave kishte një kopsë në rroba dhe Mithati do që t’i këtë të gjitha llojet, andaj shkoi që t’i marrë kopsën.

— Hesht, more zoti Cilkë! — tha Osman beu,

— është me myqyn që Mithati të rëndë si një i marrë për kopsat? Unë kam nga të gjitha çeshitet e “kopsave” që në kohë të Sulltan Selimit dhe po të dojë mund të vijë të marrë sa të dojë! Pastaj kam edhe nishanet që më kanë dhënë kur vija me arxhet...

— Nuk janë nga ato “kopsa”, — bej i thashë unë, — se këto “kopsa” janë shkrojtur shqip dhe një ditë do të mbeten për kujtim, andaj Mithati i mbledh që, kur të bëhet Muzeja, t’i verë atje!

— Asamane, more Mihal, — më tha Osman beu — Myzeqenë e kanë pashallarët e Fierit dhe ata i kemi miq bashkë me Mithatin, që i ka krushq, edhe kurdoherë bëjmë Myzonë!..

— Ka të të drejtë Osman beu, — tha Nuri Villa,

— duke na mbyllur synë, — andaj punërat janë të mbaruara, po ejani të dalim jashtë.

Kësisoj u mbyll bisedimi dhe dualëm përjashta duke marrë lamtumirën nga njëri-tjetri.

Unë me t’u ndarë shkova nga Pallati Mbretnor, kur dëgjoj të më bërtasën: “Grameno! Grameno!” Kur ktheva kryet shoh Mithatin, i cili më tha: “Asamane more Mihal, shih atë zotninë me “kopsën” se mos ia marrë ndonjë tjetër i huaj dhe shkoi... shkoi... duke kërkuar “kopsën”.

Unë e besova që pa fjalë atdhetari ynë do të ishte nga mërgimi dhe kësisoj në darkë u hasa me zotërinë e tij dhe, si u bëmë të njohur, i lypa “kopsën”, të cilën ma dhuroi me gjithë zemër.

Të nesërmen me Cilkën hëngrëm drekë nga Mithati në shkëmbim të “kopsës!”

Atë ditë Mithati dukej më i lumturi i botës që pati atë “kopsë”. Pasi hëngrëm mirë, zbritëm në skele, kur në të dalët e vaporit, ishin më shumë se 50 shpirt me ato “kopsa”!...

I mjeri Mithat mblodhi gjithë “kopsat” për t’i dhuruar në Muze të Shqipërisë, po rebelët nuk ua dinin vleftën dhe kështu ia dogjën në Elbasan në shtëpi të Aqif Pashës... Po unë e ngushëlloja duke i thënë që paskëtaj do të çmohen “kopsat” se vetëm atdhetari mund të quhet anëtarë i “Kopsaxhinjëve”!...

“Koha”, 1915, nr. 39

Më lartë
webmaster@letersi.com