Kanali i Devollit

“Allo! Allo!” dhe zilja cër... cër të shurdhonte veshët. Më së fundi u dëgjua që u përgjegj qendra që “kush është?” “Direksia e Botores andaj hapni shpejt Bilishtin se është një nevojë e madhe shumë”. Me vrap i venë në marrveshje duke kërkuar që të thirret sa më shpejt në telefon inxhinieri i Bilishtit.

Vrapuan ta gjejnë po meazallah, nuk gjendej gjëkundi. Policia vuri gjithë fuqinë në veprim, aq më tepër se ishte nga mendizët e huaj, dhe mos i kishte ngjarë ndonjë gazep, e kësisoj pas shumë kërkimeve, zbuloi që kishte dalë për gjah!

Direktori i Botores së Korçës z. Kavalier Goronka u zemërua pakëzë dhe porositi automobilin, kështu që pata fatin edhe unë të vizitoja Bilishtin. Duke shkuar arritëm në urë të Devollit dhe na bërtiti automobilxhiu: “Stop, stop”. Ura ishte në rrezik e kësisoj shkuam më këmbë, andaj i thash z. kryemendiz, me pak fjalë italishte, që nuk është turp që për një urë kaq të vogël, e cila në Itali mbarohet me dy-tri ditë, të mos mbarohet këtu me kaq muaj, kur të gjithë materialin e duhur ua kanë bërë gati.

— Si (1)... Si... — m’u përgjegj — prandaj erdha që ta ve në veprim qysh sot, po më përpara do të bëjmë një urë të përkohshme pa më tutje, si të mbarojmë planet, do të bëjmë një urë me themel, që të mbahet mend!

Arrim në Bilisht në mes të ditës. Atëhere kishte arritur edhe mendizi i Bilishtit nga gjahu, bashkë me konduktorët. Kryemenidizi e qortoi pakëzë, pastaj u tha që sot me domosdo të zinin nga puna. Po punëtorë ku të gjenin në atë orë?

U shtrëngua nënprefekti, kryetari bashkisë, polcia e xhandërmaria të gjenin punëtorët e duhur, vetëm e vetëm që të nisnin nga puna, kështu që të dytën ditë, kur u ktheva për në Korçë pashë që ndërtonin barrakat për Kanalin e Suezit dhe të Panamasë!...

...Mendezët tanë çanin kryet që qysh e qysh t’i gjenin çarenë kur Sadik konduktori e Ligo Qyraku u thanë:

Përse mejtoi kaq shumë zotërinj. Që të shpëtoni lehtë fare i thoni qeverisë që drurët nuk janë tamam, kështu që gjer të mirren masat dhe të priten, vjen lumi dhe atëhere më s’punohet dot.

— Bravo!... Bravo!... Bërtitën të dy dhe u shtrënguan dorën konduktorëve. Dhe zunë allotë, raportet duke lajmëruar qeverinë që planet ishin të mbaruara po u duheshin edhe ca drurë që të mbarohej Kanali i Devollit definitivisht!

Mjerisht kur ndodheshin në këto marrëdhënie me qeverinë z. Rahmi Beu shkoi me automobil përmbi urë dhe ura ra! Lumtërisht shpëtuan pa ndonjë dëm, po sharjet që ju vërtitën nuk numërohen, se u prishi planet mendizëve.

Si e panë ngushtë qeveritarët thirrën usta Josifin e Progrit, i cili pa diplome, po vetë mi praktikuar, e mori përsipër që me gjysmat e druve, që kishin dërmuar pyjet, të mbaronte urën të përherëshme e jo të përkohshme.

Kanali i Devollit do të mbarohet pra nga usta Josifi i Progrit gjer të mbarohen planet e allo! allo-të!... Tirana e kupton apo jo; se mjaft edhe mjaft shkuan kaq të prishura me mendizët për rrugët dhe veçanërisht për Kanalin e Devollit.

“Koha”, 1922, nr. 97

(1)	Si, it. — po.

Më lartë
webmaster@letersi.com