Gazepi!!!

Më së fundi ju dha karari dhe shpëtuam prej këtij gazepi të madh që na kishte gjetur! Kur dëgjova këto fjalë, gjaku më iku dhe dridhesha si purteka, se bisedohej për gazep edhe gazep!...

Vura veshin që të mos më shpëtonte ndonjë fjalë, se me të vërtet në këtë kohë kemi patur shumë bisedime për komisionin e kufive, po si hyra brenda kuptova që bisedohej për bishtin e dhelprës.

Pyeta cilët ishin zotërinjtë që bisedonin se nuk i njihja e më thanë që janë ata burra më të lartër që ka Shqipëria “Se efendëm, — më tha njëri, — filani ka qenë dhe është Xheza Reis, edhe tjetri quhet Ovrusholidhis, tjetri është nga ata që ka mbaruar Panepistimion (universitetin) e Athinës, ishkryetar i Silogut të Panelenizmës dhe sot prokuror i Shqipërisë!”

Atëhere kuptova që ndodhesha përpara ca magistratëve, në të cilët qëndron vetëm kalemi, dhe zura të dridhesha ca më tepër! Dridhet e duhet të dridhet cilido kur të mejtoje që oka e sapunit është njëqind grosh dhe litari pa sapun nuk shkon, kur të dënojnë për varje.

— Mos u tremb, — më tha njëri, — se kemi mik Tas Qebap Efendinë bashkë me Paradhignatoskarin, kështu do të mos dënojnë ty, po shih dhe ti me anë të xheridesë (gazetës) i lëvdo se për së shpejti do të shkëmbehet kabineti.

— Ja more vëlla kur bëhesh merak dhe tinë për të këtilla gjepura! Shkruaj që Mustafai me Nuçin janë më të mbaruarit njerëz në Shqipëri, janë patriotë e fort delikatë dhe kështu, mor xhaxho, vere mbi sy festën.

Po rrija e mejtohesha që Myslimi me Lambraqkën më donin të mirën, po unë si fodull dhe veteran qëndroja i patundur, kur vjen një çun në kafene duke bërtitur: “Ligji i shtypit dhe dënimi i gazetarëve!...”

Me vrap e rrëmbeva po nuk e kam kënduar as sot nga entuziazmi se Shqipëria ka burra të tillë që të nxjerrin ligje më 24 orë të shtypura.

Ishte e pamundur të mos kujtoja të pavdekurin Petro Pogë. Lumtërisht të rinjtë dualën më të shpejtë, kështu që më 24 orë ligjet mbaronen dhe të mos na lëvdohet shumë Zvicra!

Gëzimi i madh për ligjet e reja më bënë të bëja një udhëtim në një fshat e rrugës në ca rripa gjeta ca druvarë. U përshëndoshëm dhe, si bëmë nga një cigare, zumë të qajmë hallet e shtrenjtësirës. “Leri mënjanë këto, — tha shoku, — se s’kanë fund, po a doli ndonjë këngë e re në fshatin tuaj”, “Doli, — tha dhe ia mori: “Fustanin me klinda dhe tinë pa brekë!...””

U ndanë udhëtarët, duke i lënë njëri-tjetrit lamtumirë, kur kthehet i pari që të pyesë:

— Si e ke gomarë që të ngordhi vjet?

— Kur e di përse më pyet? — i përgjigjet.

— Vetëm për të bërë edhe ca muhabet, — tha ai tjetri, — prandaj nem kutinë ta ndezim një herë. Edhe harrova të të them që paska ardhur një gazep i madh.

— Mos është fjala për Osman Gazepin? — thotë shoku.

— Jo, mor budalla, po për xheridetë që i preku gazepi!

“Koha”, 1922, nr. 88

Më lartë
webmaster@letersi.com