E gjora poçe

Tellallët në të gjithë qytetin e Shqipërisë lajmëronin popullin për një ndryshim të madh që do të bëhej. Të gjithë vraponin të mësonin po më kot mundoheshin se tellallët e bashkësisë kaq thonin: “Doli irade (dekreti) që të ndërrohen okët e të bëhen kabllogramë (1) se ndryshe u pret e zeza me dënimin e madh që do të jepet...”

Fjala kabllogram e vuri në një tmerr popullin ndaj vrapuan nëpër bashki që të mësonin qysh qëndronte ndryshimi i okës me kabllogramin. Çaushrit e bashkive të stërvitur në aridhmetikë i shpjegonin gjindjes që oka paskëtaj do të bëhej kabllogram, se bashkitë përpiqen me mish e me shpirt për të mirën e miletit. I këshilluan që të venë në bashki që të blejnë kabllograme (2) dhe t’i vulosin se ndryshe i pret e zeza.

Bashkitë e gjora, përveç mirësirave të tjera që i kanë sjellë popullit, deshën që ta kllisnin në rrugët e qytetërimit Shqipërinë me anën e kabllogramit, i cili do të ishte lidhja e vërtetë me Evropën!

Këto kabllograme i kishte sjellur qeveria turke që në kohën e Sulltan Azisit dhe dergjeshin nëpër bodrumet e beledieve. Nuk dihet sigurisht cili mendoi kaq thellë dhe i proponoi qeverisë që të ndryshojnë okën me kabllogramin e në këtë mënyrë t’u sjellin bashkive një të ardhur të papritur.

Qeveria ua paraqiti mendimin deputetëve, të cilët pa biseduar fare e votuan për ligj të nevojshëm. Me vrap doli iradeja dhe belediet me anën e tellallëve lajmëronin popullin, i cili me dashe a padashje vrapoi të blente kabllogramet.

Gjindja zuri të ankohej për ndryshimin e okës dhe mbasi belediet i shitën të gjithë kabllogramet doli tjetër irade duke lajmëruar me anën e tellallëve që mbeti oka e vjetër në qarkullim.

Kjo na kujton një ngjarje që në kohë të Sulltan Mexhidit. Asikohe një jahudi i zgjuar, duke shëtitur në Evropë, mundi të gënjejë një tregëtar francez nga Marseja, duke i proponuar që në do të begatohej fort dhe në një kohë të shkurtër... hap një dyqan me poçe, se mjerisht në Stamboll mungojnë.

Me vrap Beniamini vajti nëpër fabrikat ku porositi poçe... dhe hapi një magazinë të madhe në udhën e Gallatës. Mirëpo myshterinj për poçe për fat të keq nuk ndodheshin në Stamboll, kështu që fatziu francez e kuptoi gënjeshtrën e jahudiut... Atë ditë shkonte andej vetë Sulltan Mexhidi dhe mbeti i habitur duke parë për të parën herë një magazinë me poçe. Pyeti francezin, i cili, duke qarë, i tregon tërë ngjarjen. I mallëngjyer tepër Sulltan Mexhidi... me të arritur në pallat shpalli një irade që gjithë jahudinjtë e Stambollit të kalonin përpara pallatit me nga një poçe mbi krye. Të mjerët jahudinj kërkonin anembanë poçe, po asnjë dyqan nuk kishte veç francezit. Me këtë mënyrë u spastruan poçet me çmime të mëdha... I fundit jahudi që kërkonte poçe qe Beniamini që e kishte gënjyer francezin dhe këtij ai i mori dy lira për një poçe të thyer që kishte mbetur.

Francezi u nis për në Francë duke bërtitur: “Rroftë... dhe rroftë... Poçja...” Prandaj rroftë dhe oka e vjetër se kabllogramet u shitën!...

“Koha”, 1926, nr. 275

(1)	Shtrembërim i fjalës kilogram.
(2)	Masat metalike të peshës me bazë kilogramin.

Më lartë
webmaster@letersi.com