“Balemishillarët”

Zemra më rihte si purtekë kur arrita në Tiranë, kryeqytet i Shqipërisë. Padurimi më shtohej më tepër gjer të vizitoja Parlamentin ku përfaqësuesit e kombit lidhin e zgjidhin pritmjen e atdheut.

Hyra brenda dhe lotët nuk më mbaheshin nga gëzimi i madh që arrimë këtë ditë. Me të hedhur një vështrim, pashë sallën e mbledhjes, lozhat diplomatike, fronë të kryetarit, të sekretarëve dhe më të djathtë e më të mëngjër deputetët. Ishin nga të dy çeshitet, dmth. bejlerë të vjetër dhe të rinj, të cilët i kuptoje nga mustaqet që i mbanin ca të qethura, ca të ngritura përpjetë!...

Kryetari hapi mbledhjen dhe si u këndua procesverbali i mbledhjes hynë në urdhërimin e ditës. Ishte një bisedim për të shkuar vahtin, po oratorët tanë nuk lënë që t’u shptojë ndonjë rast pa treguar talentet oratorike, kështu që me vrap u ngritën duke kërkuar fjalën.

Ali Klysyra (Këlcyra), nga popullorët, zuri të shfaqë theorira me civilizacion dhe rekompesacion, Vinjau me societe dhe fraternite, Hoxha Kadriu me iqinxhi mudësinë, Mustafa Kruja me modernen dhe Luigj Gurakuqi me të gjorën shqipe!

Në pushim të mbledhjes në salle të duhanit dëgjova nga deputetët që të pyesnin njëri-tjetrin për se ishte bisedimi me kaq rreptësi sa u ngrit edhe kryeministri Iljas Vrioni që të jepte shpjegime?

— Fitoi tarifi ynë, — tha një nga deputetët, — se me kundërshtimin që treguam nuk u votua ligja e “Ballmishit”, e cila mund të sillte katastrofën më të madhe në themelimin e shtetit tonë, të cilin me kaq dirsë e mundime përpiqemi ta vemë në një sërë me Afganistanë!...

— Nuk kuptoj, — tha një tjetër deputet, — që çfarë lloj është ligja e “Ballmishit”.

— Ja, — iu përgjegj, — duan të bëjnë një societe, siç tha Vinjau, me rekompesacion e civilizacion, pas Ali Klysyrës, edhe të jetë modern, siç tha Mustafa Kruja, po me iqinxhi madesinë që tha Hoxha Kadriu! Kjo societe do të përpiqet që të nxjerë në dritë gjellen e “Ballmishit”, e cila nuk u rëndon stomakun ministrave e deputetëve, kështu që me të ngrënë prej kësaj gjelle pa fjalë që ke për të arritur ministër.

— Atëhere kur është kësisoj ç’na duhen kundërshtimet, — tha shoku, — eja me tarifin e “Ballmishllarëve” që pas nja dy jave të arrimë ministra. Nuk vështron fabrikën që për ditë nxjerr ministra dhe shyqyr zotit që kabineti ynë barabitet me të Ingliterës!

— Ke shumë të drejtë, — i tha Lamçeja Dinos, — prandaj që sot duhet të bëhemi anëtarë të tarifit të “Ballmishllarëve”.

Me t’u rihapur Parlamenti oratorët e ditës ishin Lamçeja me Dinon, të cilët me argumenta të gjalla, me dokumenta, me meselera të vjetra prej të Kalimasë dhe me eksperiencë, fituan opinionin publik, kështu që (fitoi) tarifi i “Ballmishllarëve”!...

Pas mbylljes së Parlamentit bisedimet vazhduan në restorant mbi kët çështje dhe atëhere m’u kujtua si doli në dritë “bari i pleshtit”. Asi kohe një fshatar, duke mos gjetur derman nga pleshtat, vajti në farmaci dhe kërkoi pesë grosh. Si ia dha farmacisti, e pyeti qysh ta përdorte. Farmacisti i tha që me të zënë pleshtin t’i shtjerë pak ilaç në gojë dhe ngordh.

Fshatari i tha që, kur ta zinte pleshtin me dorë, ia rëfente qejfin me thonjtë e tij e jo të blinte bar.

— Kur e ditke zanatin, — tha farmacisti, — prit të vihet në veprim ligja e “Ballmishlarëve”!

“Koha”, 1921, nr. 68

Më lartë
webmaster@letersi.com