Aligolltura

“Jasak! Jasak!” më tha me zemërim një xhandar që rrinte te porta e ministrit të bujqësisë, kur sa kisha vënë dorën që të hapja derën e të hyja brenda. Pak i turpëruar ktheva kryet të shihja cili më ndalonte, kur unë gjithnjë e kisha të lirë udhën për ne pashai, kur pashë që nuk ishte portieri, i cili më njihte, por një xhandar andaj i thashë:

— Mor vëlla unë jam i njohuri i pashait, andaj mos ki merak se nuk të qorton.

— Meazalla, — m’u përgjegj — më dha urdhër që edhe mbreti të jetë mos e le të hyjë, prandaj ç’kërkon të më nxjerrë nga buka dhe të më burgosë? Ku e di ti sa është zemëruar sot pashai? Kur e pashë sa ishte zgurdulluar dhe shkulte mjekrën, emri i zotit pandeha se do të vrasë ndonjë njeri, po shyqyr që u ndodh Myfit Efendiu (1) dhe bejlerë të tjerë e kësisoj e zbutnë!..

— Duket që kanë ndonjë mexhlis, — i thashë, — e s’i ka pëlqyer pashait, po mos ki frikë se pashai është i mirë dhe i urtë e sa të numërosh tri i ka shkuar.

— Jo, more vëlla, as mexhlis kishin e asgjësendi, po bënin muhabet e pinin kafetë kur hynë dy të rinj me arzualle (2) dhe si dualën këta, zuri të bërtasë pashaj e të mos lërë gjë pa thënë!

Po mendohesha ç’të ishte shkaku kur vjen portieri, i cili me të parë më lejoi të hyja.

Me të hyrë, pashai më priti, si gjithnjë me gëzim e më tha të rrija në fron, pastaj si pa zotërinjtë që ishin brenda më tha:

— Ardhë në kohë, o zoti Mihal, se më kanë bërë derr sot!

— Mos prishni gjakun pasha, — i thashë, — për çfarëdo se gjenden të gjitha, pastaj Z-uaj jeni nga më të urtët burra.

— Ti më njeh mua, prandaj dëgjo pse jam zemëruar. Si ministër i Bujqësisë dua të rregulloj çifligjet, se unë me këtë jam marrë, kur me të mësuar ca djem që kanë diploma nga Stambolli dhe Evropa me vrap kërkojnë të bëhen direktorë dhe më japin mendje, duke thënë ca fjalë karagjoze: ferma, vinokultura, korikultura, aligolltura dhe ca për të qeshur!

— A-ha-ha, ja krisën të qeshurit burrat e mëdhenj me të cilët bashkohesha dhe unë.

— More mirë, mirë me këta po ai i paturpshmi Sejfulla, që ka diplome edhe nga Stambolli, guxon të rrëfejë për kafshët si rriten, dhe flet edhe për derrat si mund të shtohen në Myzeqe, — tha Xhule beu.

— Lere, lere mos na e kujto atë jezit, — thanë që të gjithë.

— Këtë as lopçar në fshat nuk duhet ta vëmë, — tha Myfit efendiu, — e jo në punërat e qeverisë!

— Vetëm që më prishin gjakun, — tha ministri, — pa di unë qysh t’i rregulloj çifligjet. Ju e dini dhe e njihni qahajanë tim Lamçen, që u plak në çifligjet dhe është i zoti për çdo gjë, andaj e emërova direktor të një çifligu. Në një tjetër çiflig emërova Halilë, qahajanë e Xhemil be Vlorës, i cili është shumë i zoti. Siç më ka thënë vetë Xhemil beu ky qahaja i ka shtuar çifligjet, duke u rrëmbyer me zorr arat katundarëve, të cilët i bën bujqër dhe shumë të tjera trimërira!

— Kam edhe unë pasha një qahaja të mirë, — tha Qemal beu, — i cili gjithë punët i bën pa të holla, pa le pulat e detit dhe... nuk mundi të mbarojë fjalën se erdhi një njeri i huaj veshur me jakuce të bardha, me qylaf gegërishte dhe me gjashtoren në brez dhe i dha një letër turqishte pashait si i puthi themrat e këmbëve!

Me të leçitur letrën fytyra i nënqeshi pashait dhe i tha: “Çap i thuaj Dervish beut që u mbarua”.

Si shkoi na tha:

— Ja njeriu që duhej! është qahaja i Dervish be Elbasanit dhe ky paska vjedhur 50 pela nga ushtria turke, kur ishte në Myzeqe, veç të tjerave që ka bërë!

— Atëhere ja njerëzit që duhen — thanë të gjithë, — e jo ca çliminj me ferma, horikolltura dhe ca budallallëke për të qeshur bota!...

Si vendosën emërimet, shkuan duke qeshur me vinokollturët që farmakosin botën, duke spërkatur vreshtat me gëlqere dhe gurkali dhe me “aligollturën”!

“Koha”, 1915, nr. 24

(1)	Myfit Efendiu. Myfit Libohova.
(2)	Arzualle, tr. shkresa.

Më lartë
webmaster@letersi.com